Των Σοφία Δημητρού, Έλενα Ηλιοπούλου, Χριστίνα Μοσχάκη, Κορίνα Παπάζογλου, Φρειδερίκη Πουπουζή.
Το μυθιστόρημα «Πάντα η Αλεξάνδρεια» του Δημήτρη Στεφανάκη είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που σε ταξιδεύουν σε άλλες εποχές και τόπους, κάνοντάς σε να νιώθεις σχεδόν σαν να ζεις εκεί. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από τις αρχές του 20ού
αιώνα μέχρι και τα μέσα του. Η πόλη αυτή δεν είναι απλά το σκηνικό, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός, με τη δική της προσωπικότητα, τις μυρωδιές, τα χρώματα και τα πάθη της. Ο συγγραφέας μας παρουσιάζει την ιστορία μιας οικογένειας, αλλά και παράλληλα την ιστορία ενός ολόκληρου κόσμου που αλλάζει. Μέσα από τους ήρωες, Έλληνες, Αιγύπτιους, Ιταλούς, Γάλλους, βλέπουμε την πολυπολιτισμική ταυτότητα της Αλεξάνδρειας και την
πορεία της προς τον εκμοντερνισμό αλλά και την παρακμή. Οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι και ζωντανοί, με προσωπικά διλήμματα και συναισθηματικό βάθος. Ο
Στεφανάκης δεν γράφει απλώς ιστορίες ανθρώπων, αλλά φτιάχνει έναν ολόκληρο κόσμο που εξελίσσεται οργανικά μέσα στην Ιστορία. Κεντρική μορφή του μυθιστορήματος είναι η Δάφνη Χάραμη, μια γυναίκα με ξεχωριστή
δυναμική και προσωπικότητα. Η Δάφνη δεν περιορίζεται στον ρόλο της κόρης μιας εύπορης ελληνικής οικογένειας. Η Δάφνη αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, αμφισβητεί τα δεδομένα και τελικά διαμορφώνει η ίδια τη μοίρα της. Όταν το καθεστώς του Νάσερ εθνικοποιεί την περιουσία των Ελλήνων της Αιγύπτου, η Δάφνη τολμά να πάρει μια καθοριστική απόφαση: εγκαταλείπει την Αλεξάνδρεια, αλλά όχι χωρίς σχέδιο. Κρύβει μέρος της περιουσίας της, σε
μια πράξη που αποκαλύπτει τη διορατικότητα και την ψυχραιμία της, ακόμα και μπροστά στην καταστροφή. Η φυγή της δεν είναι απλή αποχώρηση από τον κίνδυνο, αλλά μια συνειδητή στάση ζωής. Όπως λέει η ίδια: «Τα βάλαμε με την Ιστορία και μας βγήκε σε καλό.» Μέσα σε αυτή τη φράση συνοψίζεται η βαθύτερη αλήθεια του χαρακτήρα της: ο άνθρωπος δεν πρέπει να μένει αμέτοχος στις εξελίξεις, αλλά να αντιστέκεται, να παίρνει θέση και να προχωρά με θάρρος, ακόμη κι όταν όλα γύρω του καταρρέουν. Ο Δημήτρης Στεφανάκης γράφει με έναν τρόπο που ισορροπεί ανάμεσα στην αφήγηση και
τη σκέψη. Το ύφος του είναι καλλιεργημένο αλλά όχι βαρύ, με ζωντανούς διαλόγους και εικόνες που αποτυπώνουν έντονα το κλίμα κάθε εποχής. Καταφέρνει να ενώνει την
προσωπική ιστορία με τη μεγάλη Ιστορία χωρίς να κουράζει, κρατώντας τον αναγνώστη κοντά στους ήρωές του. Χτίζει αργά και σταθερά έναν κόσμο που μοιάζει αληθινός, γεμάτος αντιφάσεις, συγκρούσεις και συναισθήματα. Δεν εντυπωσιάζει με εύκολες κορυφώσεις·
αντίθετα, συγκινεί με τον τρόπο που παρουσιάζει τον άνθρωπο μέσα στη ροή του χρόνου.
Το «Πάντα η Αλεξάνδρεια» είναι ένα μυθιστόρημα που δεν σε καθηλώνει με εντυπωσιακές ανατροπές, αλλά σε συγκινεί με την αλήθεια και την ποιότητά του. Είναι ένα βιβλίο που σε κάνει να δεις με άλλα μάτια την ιστορία του ελληνισμού της διασποράς, αλλά και να στοχαστείς πάνω στη σημασία της ταυτότητας, της πατρίδας και της αξιοπρέπειας σε δύσκολους καιρούς.
αιώνα μέχρι και τα μέσα του. Η πόλη αυτή δεν είναι απλά το σκηνικό, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός, με τη δική της προσωπικότητα, τις μυρωδιές, τα χρώματα και τα πάθη της. Ο συγγραφέας μας παρουσιάζει την ιστορία μιας οικογένειας, αλλά και παράλληλα την ιστορία ενός ολόκληρου κόσμου που αλλάζει. Μέσα από τους ήρωες, Έλληνες, Αιγύπτιους, Ιταλούς, Γάλλους, βλέπουμε την πολυπολιτισμική ταυτότητα της Αλεξάνδρειας και την
πορεία της προς τον εκμοντερνισμό αλλά και την παρακμή. Οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι και ζωντανοί, με προσωπικά διλήμματα και συναισθηματικό βάθος. Ο
Στεφανάκης δεν γράφει απλώς ιστορίες ανθρώπων, αλλά φτιάχνει έναν ολόκληρο κόσμο που εξελίσσεται οργανικά μέσα στην Ιστορία. Κεντρική μορφή του μυθιστορήματος είναι η Δάφνη Χάραμη, μια γυναίκα με ξεχωριστή
δυναμική και προσωπικότητα. Η Δάφνη δεν περιορίζεται στον ρόλο της κόρης μιας εύπορης ελληνικής οικογένειας. Η Δάφνη αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, αμφισβητεί τα δεδομένα και τελικά διαμορφώνει η ίδια τη μοίρα της. Όταν το καθεστώς του Νάσερ εθνικοποιεί την περιουσία των Ελλήνων της Αιγύπτου, η Δάφνη τολμά να πάρει μια καθοριστική απόφαση: εγκαταλείπει την Αλεξάνδρεια, αλλά όχι χωρίς σχέδιο. Κρύβει μέρος της περιουσίας της, σε
μια πράξη που αποκαλύπτει τη διορατικότητα και την ψυχραιμία της, ακόμα και μπροστά στην καταστροφή. Η φυγή της δεν είναι απλή αποχώρηση από τον κίνδυνο, αλλά μια συνειδητή στάση ζωής. Όπως λέει η ίδια: «Τα βάλαμε με την Ιστορία και μας βγήκε σε καλό.» Μέσα σε αυτή τη φράση συνοψίζεται η βαθύτερη αλήθεια του χαρακτήρα της: ο άνθρωπος δεν πρέπει να μένει αμέτοχος στις εξελίξεις, αλλά να αντιστέκεται, να παίρνει θέση και να προχωρά με θάρρος, ακόμη κι όταν όλα γύρω του καταρρέουν. Ο Δημήτρης Στεφανάκης γράφει με έναν τρόπο που ισορροπεί ανάμεσα στην αφήγηση και
τη σκέψη. Το ύφος του είναι καλλιεργημένο αλλά όχι βαρύ, με ζωντανούς διαλόγους και εικόνες που αποτυπώνουν έντονα το κλίμα κάθε εποχής. Καταφέρνει να ενώνει την
προσωπική ιστορία με τη μεγάλη Ιστορία χωρίς να κουράζει, κρατώντας τον αναγνώστη κοντά στους ήρωές του. Χτίζει αργά και σταθερά έναν κόσμο που μοιάζει αληθινός, γεμάτος αντιφάσεις, συγκρούσεις και συναισθήματα. Δεν εντυπωσιάζει με εύκολες κορυφώσεις·
αντίθετα, συγκινεί με τον τρόπο που παρουσιάζει τον άνθρωπο μέσα στη ροή του χρόνου.
Το «Πάντα η Αλεξάνδρεια» είναι ένα μυθιστόρημα που δεν σε καθηλώνει με εντυπωσιακές ανατροπές, αλλά σε συγκινεί με την αλήθεια και την ποιότητά του. Είναι ένα βιβλίο που σε κάνει να δεις με άλλα μάτια την ιστορία του ελληνισμού της διασποράς, αλλά και να στοχαστείς πάνω στη σημασία της ταυτότητας, της πατρίδας και της αξιοπρέπειας σε δύσκολους καιρούς.
No comments:
Post a Comment